Project 'Manisch Script'
-in-de-maak-
Bezig aan het verhaal van 'De Chirurg' - Het verhaal is eigenlijk nog naamloos.
Of het ooit afkomt? Geen idee - Maar ik ben er nu al heel erg trots op.
Gezellig in m'n eentje!
Onze intuitie zit vereenzaamd in de hoek van onze zieke gedachten,
overschaduwd door de controle.
We willen antwoorden en we willen ze wel meteen. We willen bevestiging via onze
Ziekmakende mobieletelefoons of computers.
Als zwart slijk verzwaren ze de bureaus, handtasjes en de zakken van pubers met rugproblemen.
We hebben verleerd voor onszelf te denken omdat het ineens niet meer zo nodig was.
Op de vraag simpele vraag ‘Hoe voel je je?’ antwoord het gross een 'goed' terwijl 'goed'
geen gevoel is maar een waarde.
Hoe voel je je? Wat voel je nu? Wie weet het nog?
We willen gevoelens vastleggen in woorden en zolang we die woorden, oprecht of niet,
horen van onze geliefden kunnen we onszelf prima voor de gek houden.
Hou je van me? Ja? Hou je echt van me? door die gesmste 'ja' zijn we weer minder misselijk
en kunnen doen alsof we onze focus weer hebben gevonden.
Wat een onzin.
Liefde is niet te definieren in een woord - het komt neer op vertrouwen.
Ik kan je een heel boek laten lezen over wie ik ben, uiteindelijk gaat het erom of jij mij gelooft.
Maar we hebben het verhaal steeds weer nodig om te blijven geloven in wat we voelen,
Of denken te voelen.
Wat ik wilde van de liefde heb ik uit boeken.
Ik bedacht me dat als iets zo mooi kon zijn, je het haast niet zou kunnen vasthouden
en het je dus dood zou trappen als je het al zou proberen.
Dus, voor mij geen liefde.
Ik drink van de dorst die mijn voorgangers hadden en hebben gestild.
De vrouw van mijn dromen rijdt het paard dat ik voor nu even voor mijn strijdwagen vastbind.
Ze wacht maar gewoon tot ik niet meer zo bang ben om te sterven.
Want leven is sterven, en liefhebben is op een dag verliezen.
De dokter die dicteert over vermijden doet het zelf het hardst op liefdesgebied.
Maar het maakt me niks uit. Ik drink van de dorst die mijn voorgangers hadden
en durfden te stillen.
Ik heb gemerkt dat de liefde van een ander je focus totaal kan verdraaien.
Zoals je ooit als autonoom onafhankelijk persoon voor jezelf zorgde,
zo kan liefde dit een 180 graden laten draaien en ervoor zorgen dat je je alleen
nog maar blindstaart op de liefde.
Ook dit zou mij nooit mogen overkomen, ik ben een echte verdrinker van nature
en weiger te leren zwemmen, maar als je hierin verdrinkt is het fataal.
Dus lijkt het mij juist verstandig dat als je de liefde van je leven hebt gevonden,
je je daar niet meer druk om hoeft te maken en juist nog gemotiveerder en
meer gefocust dan ooit te voren kunt schitteren in wat je al deed - autonoom en onafhankelijk zijn
met een autonoom en onafhankelijk persoon aan je zijde.
Mannen in oorlog die eenzaam vochten voor hun vaderland, verruilden die motivatie
om te vechten voor hun liefde die thuis vecht voor het gezin.
Dat ze hem vaarwel kust en hij tegen haar zegt 'ik weet nu eindelijk waar ik voor weg ga,
ik strijd voor ons.'
En hij vertrekt en het is goed, afstand is relatief.
Ik heb liefdesparen gezien die elke dag naast elkaar op de bank zaten
en in totaal verschillende werelden alleen nog maar verder van elkaar vandaan raakten.
Het maakt niet uit. Het gaat erom wat je voelt, je intuitie, niet om wat je denkt, weet,
zegt of maar al te graag wilt horen.
HOME
Voor vragen
KuDoWz L0lz0rZ
Commentaar
op de boeken
kun je mailen
© 2010 - 2011 Meyd inc.