Audible Voice Inside
Pijn is onvermijdelijk, maar lijden is een keuze

Ik droomde laatst dat ik als een vreemd wezen naar een onbekende wereld werd gebracht.
Ineens was er een woord dat een gevoel moest omschrijven en ineens werd er verwacht te
communiceren via die woorden over wat je voelt…
Ongelofelijk, onbeschrijfelijk ook
In mijn wereld voelen we, we communiceren zonder woorden, je leest het van elkaars bestaan af
zo simpel, zo puur
Ik kon het dan ook niet geloven toen ze zeiden dat ik een wolf was
Eerlijk waar, zo had ik mezelf nooit bekeken
Maar ik ben wel van mening dat ik in de wildernis thuis hoor
Ik ben beter op mijn plek in een woestijn
Mijn haren staan recht overeind, mijn dikke vacht beschermt me tegen de sneeuw

Ik geloof niet in jouw God, maar zoals jij, stam ook ik af van een Goddelijkheid, die jou en mij te boven zal gaan.
Wij zijn deel van dat grote geheel, sterker nog, wij zijn God, want wij zijn deel.
Hun levenlang proberen zij God te vinden buiten zichzelf, maar het is zo dichtbij
Het is in jou
Het is geen wedstrijd, niemand kent er macht, het is enkel liefde en het heeft alle ‘menselijke’ rot
eigenschappen de deur toegewezen.
Het is wederzijds respect en begrip, misschien nog wel belangrijker dan liefde, is begrip, omdat wij
rationeel om moeten springen met zoiets niet-rationeels
Wanneer je de Goddelijkheid van binnen hebt gevonden, wordt ineens alles daarom heen onbelangrijk.
Niet je onzekerheden, maar je recht van bestaan
Niet je analytisch denkvermogen, maar je vermogen tot denken uitschakelen
Ga maar eens gewoon voelen…of zijn…succes…
Ik ben een wolf, ik ben weg getrokken uit mijn oorspronkelijke leefomgeving, wordt geacht te aarden
in een wereld die niet de mijne is
Wat doe je dan?
Dan kies je ervoor om er het beste van te maken, samen met muziek en een verzameling van
anderen die in precies datzelfde schuitje zitten

Dank je wel, mooisten om mij heen






Ieder die zegt je te zijn vergeten liegt

Ik kan je niet zomaar achterlaten, het lukt me niet.
Je geslagen lokken hangen om mijn hals, de geuren van je lichaam worden bij elke
zweep van je haren mijn huid in geslagen.
Men heeft onlangs ontdekt dat ook de huid geuren kan waarnemen… ik geloof gelukzalig en heilig
in jouw geuren door mijn huid.

Ik kan je niet zomaar achterlaten.
Je trillende onderlip, je waterige ogen, je humor, want hoe moet je anders met de situatie omgaan?
In mijn hoofd omhels je me, in mijn hoofd overval je me opwindend en slokt me gewillig op.
Daarom voelt het misschien niet zo als achterlaten… je zit toch wel in mijn hoofd.

Ik kan je alleen maar achterlaten met radiohead – house of cards, of radiohead - videotape.
Of met Simon & Garfunkel – Old friends.
Omdat ik je gezicht wil zien wanneer dat mooie stukje komt…
Of samen die ene film kijken, dan kijk ik wel naar jou, misschien lees ik de emotie wel van je gezicht…
Lachen we door je tranen heen, omdat het zo verwarmt.

Eigenlijk wil ik gewoon dag en nacht voor je zorgen, je mij laten verzorgen, je hete thee koelte toe blazen,
jaloers zijn op de rand van je nog steeds een beetje hete theebeker.
Je gemeen laten doen tegen mij, omdat je dan nog iets schattiger bent.
Je bent een miniatuur draakje, een klein beetje hoop in deze bende.
En ik laat je achter omdat ik niet anders kan.

Beloof me plechtig dat je de boekenlijst, filmlijst, muzieklijst afgaat wanneer de deur tussen ons een muur wordt.
Radiostilte, maar des te beter kan ik je gelach inbeelden.
Afscheid is zo mooi, het is het punt waar jij en ik ophouden, maar jij en ik doorgaan, los van elkaar.

Mijn eigen ik, mijn andere kant, ik laat je los, ik kan je hier zomaar achterlaten, omdat ik weet dat je zelfredzaam bent.
Jij komt er wel!




Oh, Sweet Thing

Ik vier echt heel vaak dat ik verliefd op je ben.
Dan zit ik in de auto, doe het volume harder, van morrison – sweet thing , tik op het stuur, lach even om niets,
kijk rond om te moeten bekennen dat mijn hoofd al een behoorlijke tijd niet meer bij het verkeer was,
met de daarop volgende vraag aan mezelf of ik niemand heb aangereden intussen.
Maar die gedachten maakt gauw weer plaats voor jou, want het feestje in mijn hoofd houdt toch niet op.
Ongeacht of mijn liefde beantwoord zal worden. who cares? Really?
Je glimlacht naar me in mijn gedachten, je luistert naar m’n verhaal, overdreven gebarend,
mij voor gek zettend en uitlachend. Maar zo teder dat ik weet dat je zoiets nooit zou kunnen menen.
Soms zeggen we helemaal niets maar staren elkaar alleen maar aan.
Tot je jezelf in mijn armen vleit en tegen me aanduwt.
Je zucht uit, je zoete geur vaart mee op die zucht en ik klem mezelf om je heen omdat ik weet
dat je dat geweldig aan mij vindt, het feit dat ik groot genoeg ben om als een deken om je heen te hangen
Zie je nou hoe leuk je bent in m’n gedachten?
En zie je ook hoe goed ik je ken zonder je daadwerkelijk te kennen?
’And I shall drive my chariot down your streets and cry
Hey it’s me I’m dynamite and I don’t know why
And you shall take me strongly in your arms again
And I will not remember that I ever felt the pain






Dromen van haar

In mijn dromen is zij de vrouw en ben ik, ja wie ben ik eigenlijk? Ik ben misschien wel niet eens aanwezig.
Ik bedoel…ik droom van haar, dus natuurlijk ben ik aanwezig, maar dat gaat volledig langs haar heen, in mijn dromen.
Misschien kan ik de volgende keer de kater op de leuning van de bank zijn?
Of de lippenstift op de rand van haar koffiemok.
Ik wil dichtbij zijn maar liever niet te…

Er zijn wel scènes geweest waar ik bij was, trouwens…ik herinner mij;

Ik ben 2 meter lang, zij is rossiger dan in de realiteit.
Haar guitige wangen kleuren roze/rood bij de buiging die ik over haar heen maak, ze glimlacht naar de grond.
Wanneer ze opkijkt zweeft mijn blik boven haar kruin en ze lift haar ogen, tilt haar hoofd wat.
Je bent mooier dan dit moment en geloof mij, dat is echt heel moeilijk, dit is namelijk mijn favoriete moment van ons.
Of nou ja, 1 van de favorieten momenten, ik heb er gewoon te veel.
Ze kijkt op naar mij maar eigenlijk staat zij, in wezen, ver boven mij, want ik draag haar in haar hoogheid.
Ze is zoveel jonger, maar in wezen lichtjaren ouder dan ik ooit zou kunnen worden.
Ik neem haar hand in de mijne en kus haar voorhoofd. Ze kijkt weer even blozend naar de grond.

Maar normaal gesproken ben ik dus niet duidelijk aanwezig in de scènes van haar, in mijn dromen.

De bloemen op de muur, oranje bruin, De bedrand, waar jij je regelmatig tegen stoot, of het kwastje van de nagellak,
altijd stoppen na enkel je linkerhand, want rechts wordt toch niet mooi.

Ik houd van je… ik zeg wel eens dat er momenten zijn dat ik minder van je houdt, maar geloof mij, het is allemaal gelul.
Ik houd van je, constant de hele tijd, nooit minder, alleen maar meer.
Maar gaande weg, dat ik je leerde kennen, waren er momenten dat ik je onderschatte, overschatte…afwisselend de hele tijd.
Daardoor dacht ik soms minder van je te houden maar wat blijkt? Nou, niet dus…

Wanneer je tegenover me zit in die stoel, gauw afgeleid, terwijl ik je steeds probeer te plaatsen, kom ik er telkens weer achter dat je onplaatsbaar bent.
Misschien speel je het spelletje mee, als dat zo is, doe je het echt heel onopvallend, want ik raad maar wat.

Ach, ik ben gewoon een man zoals elke man, ik droom van een vrouw, zoals de meesten. Ik zie haar als veel meer dan ze werkelijk is,
of misschien niet, maar ik til haar toch wel de hemel in, want ze is op dit moment de spil waar alles omheen draait.
Misschien is ze dat morgen niet meer, wanneer ik de volgende interessante vrouw zie, maar iets in mij lacht me nu keihard uit,
terwijl ik haar silhouet op de achtergrond zie, steeds duidelijker, vanuit een vaag beeld, licht triomfantelijk lachend omdat ze in de realiteit zou ontkennen,
maar toch al te goed weet, dat ze me heeft.






Dus...

De kamer zo vierkant, dat het rondzingt
Jouw zwijgen, mijn ontwijken, ons samenhangend iets
Met 1 vraag die steeds wederkeert, vanuit het niets

Het brandt op mijn lippen
Ik moet er haast in bijten
Wil ik het mij niet laten ontglippen
Of onbedoeld bedoeld?
Ik volg je, maar niet altijd even goed

Omdat mijn gedachtes afdwalen
Tegelijk met al die verhalen
1 vraag, 1 vraag, je hebt geen idee
Toch?

Terwijl je monotone
Tonen
Mijn gehoor geheel de tijd bewonen
Als een zoemende bij, hoog in bomen
Kijk ik langs je witte kraag
Praat maar wat raak,
Ik heb echt maar 1 brandende vraag

aan jou
van mij
naar jou
het is zo simpel
En toch raad je het nooit

Ik ga ermee slapen, ik sta ermee op

Ik zou je een leven lang willen kennen, misschien zelfs nog daarna
Of elke andere minuut van de dag,
Als ik je 1 ding vragen mag
Omdat het zo belangrijk is
Omdat alles ermee valt en staat
Omdat het me dagelijks bezig houdt
Omdat ik je zie
wanneer ik naar je kijk
zo anders dan je denken zou

Ik wil je vragen, duizend vragen, waarvan 1 heel erg belangrijk...
namelijk;
Van wat voor muziek houd jij eigenlijk?




*

Mijn dromen draag ik op aan je
Levendige gevoel voor realiteit
Hoe je m'n parade verreikt
En vervolgens vergalt, maar alleen jij mag
Jezelf zijn
Zoals de anderen jou ook zouden moeten zijn
Dat maakt ze volgens mij
beter

Misschien kunnen we vanavond
Onder het oog van de lila gekleurde wijn
Elkaar vertellen hoe we elkaar toch nooit meer zullen spreken
Ik ga alvast zitten en wachten
Op diegene die nooit zal weten
te worden verwacht

op een goede dag...

Zie je me zoals ik jou ook zie, zonder al die, ja, je weet wel
los van, weg van, met alleen maar...
Zal ik het je nooit zeggen
Want zo ben ik opgevoed
Maar je zal het wel weten
Want
Zo ben je opgevoed
En ik wil je alvast bedanken
Voor alles wat je me nog moet geven
Al moet je er levens over doen
Ik ben geduldig
Ik zou niets anders willen zijn




*

God...
Ik loop over van de inspiratie
Omdat je nooit verwachten mag
Enkel ontvangen mag
Samen met hoop
Maar dit overtreft toch wel
Mijn hoogste bergen
Ik weet het ook niet altijd meer, maar
Ik weet wel dat het niet uit maakt, omdat
We in ons hoofd leven, in onze geest zijn, vanuit onze gedachten bewegen
Rustig maar
Ik ben voor altijd bij je
Ik hield al van je voor je zelf wist wie je was...




*

Wat mooi, zei de Vos
Je leeft voor dat waar je van houdt
Er zou niets mooiers kunnen bestaan
Maar de meeste denken van wel
Ze ervaren de dingen niet zoals jij en ik
Ze denken dat het tastbare telt
En het onzichtbare verzonnen moet zijn
Wanneer de hele wereld zich eigenlijk pas echt manifesteerd waar niemand iets kan zien
Wat mooi dat je weet dat ik van je houd
Wat fijn ook dat we elkaar hebben gevonden...